“Thank you dear family, for keeping me going when I`m down and keeping me up when I`m up.”Helen Mirren

Cirkel 1

Het is een cliché, maar clichés bestaan omdat ze vaak de waarheid zijn: werken in de showbizz is keihard. We hebben de Cirkel 1 vanaf de start van de VDA in het leven geroepen. Zij zijn onmisbaar in de eerste stappen van een showbizz carrière. Wanneer nog niemand erin gelooft, doen zij dat wel, onvoorwaardelijk. En ze blijven vaak de hele carrière. Het zijn de engelen die altijd klaar staan, vooral wanneer het niet goed gaat (en iedereen wegloopt). Het zijn de vertrouwenspersonen die op nummer 1 staan. Die onmisbaar zijn, en dat ook zelf willen. Het kunnen ouders, vrienden, vriendinnen of partners zijn, maar ze voldoen allemaal aan de voorwaarden die we als VDA aan hen stellen. Je behoort niet zomaar tot de Cirkel 1. Het is een bijzondere band, want de Cirkel 1 gelooft in de leerling vanaf het begin, net zoals wij. Een carrière doe je niet in je eentje, die doe je met je engelen om je heen!

Peter van der Poort, vader van Floor en professioneel mimespeler PIETRO: “Dit is het vak zoals ik het ken”

Toen Floor in 2011 op de VDA begon, had ze al ruime podiumervaring, kende het artiestenvak al geruime tijd maar had nog geen opleiding gehad in een nieuw deel van wat haar uitdaagde: ZINGEN! Natuurlijk was ik in het begin wel huiverig, particuliere opleiding, kleine klasjes. En dan de eerste maanden, een klas van 5 en na korte tijd werden er daar twee weggestuurd. Wat gebeurt hier? Wat is dit? Mijn voelhorens stonden recht overeind. Is mijn dochter straks ook aan de beurt om te worden weggestuurd? Gaandeweg hoorde ik meer verhalen over de lessen, de andere leerlingen. Uiterste discipline wordt van haar gevraagd. Ze wordt uitgedaagd om thuis haar werk heel zorgvuldig voor te bereiden en de discipline is geen vorm maar voorwaarde om de school te mogen volgen. Je bent er gewoon, je hebt je werk gedaan, een excuus is slechts in zeer uitzonderlijke gevallen geldig. Dat is het vak zoals ik het ken. Te laat door druk verkeer op de weg? Nog eerder weggaan! Correct omgaan met iedereen in de theaterdiscipline.

Dan een jaar later. Floor heb ik zien veranderen. Waar ze voorheen nog wel eens wat fladderde, is ze nu nog fanatieker met haar vak bezig. Maar het is nog niet genoeg. Een crisis. Er moet nog een extra laag van haar comfortzone worden afgepeld. Meer beleving, meer echtheid, geen typetjes om je achter te verschuilen. Het raakt haar enorm en huilend spreekt ze hier met ons, haar ouders, over. Even komt mijn schrik weer boven, ze zal toch niet………of is het de Floor onder die oppervlakte die ze willen zien? Het pakt enorm goed uit. Ze mag verder en komt ook verder bij zichzelf terecht. We zien haar en haar medeleerlingen enkele keren bij uitvoeringen. Merken de vooruitgang in het zingen, de performance, de interpretatie van de nummers.

Dan plaats ik het in het licht dat ik zelf ken. De reguliere opleidingen kennen heel veel aanmeldingen, met weinig plaatsen voor leerlingen. Maar er zijn toch nog te veel artiesten in Nederland. Waar geen werk voor is. Alleen de allerbesten gaan door. Voor hen is er altijd plaats. Want straks bepaalt slechts het publiek of je mag werken. Of je er klaar voor bent. Je wordt er als mens niet beter van als je een verkeerd vak kiest. VDA pamper ze niet. Maak ze klaar voor dit mooie vak!

Marie-Yolande, moeder van Irene: “Veel elementen van haar persoonlijkheid lijken nu op hun plaats te vallen.”

Als ouder van drie dochters, vind ik het verrassend hoe verschillend ze zich in de loop van de jaren ontwikkelen. De jongste dochter, Irene, heeft al vanaf heel jong één doel voor ogen gehad: zich bewegen in een wereld waarin creativiteit en fantasie een grote rol spelen. Als 9-jarige schreef ze haar eerste sollicitatiebrief naar de Efteling, waarin ze vroeg of ze als ze wat ouder zou zijn, als creatief directeur daar aan de slag mocht gaan. Het zou me ook nu niet verbazen als ze ooit bij de Efteling of elders zich zal melden met een eigen productie, want wat ze zich eenmaal in haar hoofd gehaald heeft, is er niet gemakkelijk uit te krijgen!

Hierin schuilt meteen een risico. De gedrevenheid en doelgerichtheid maken dat ze hoge verwachtingen stelt aan zichzelf. Soms geeft dat spanning die je als ouder probeert te relativeren. Zo ook met de start bij de VDA. Mijn dochter koos zorgvuldig deze opleiding, wetend dat ze zichzelf hiermee buiten haar comfortzone zou begeven. Dat gold ook voor mij. De amusement/theaterwereld, is een wereld die ik alleen vanaf de toeschouwerstoel ken. Zou deze opleiding haar voldoende voorbereiden?

Irene kreeg vrijwel onmiddellijk te maken met de scherpe kanten van de keuze. Discipline was geen probleem. De stroom aan muziekleertheorie, de snelle/gevarieerde opdrachten en de feedback soms wel. Ik heb haar het eerste en het tweede jaar hierin zien groeien en een persoonlijke ‘stijl’ zien ontwikkelen. Vaak verbaasde ik me over haar invallen en de durf.
Samen met de andere klasgenoten (sommigen vielen tussentijds af!) en docenten leerde ze zichzelf te overtreffen.Thuis was goed te zien dat incasseren en zelfreflectie haar verder bracht.
Haar helpen te blijven geloven in zichzelf is langzaamaan steeds minder aan de orde, maar het vraagt ‘onderhoud’. Voor haar omgeving lijkt ze soms veranderd, in feite is ze dat niet. Veel elementen van haar persoonlijkheid lijken nu op hun plaats te vallen.

Als moeder probeer ik geen ‘pageant mom’ te zijn, maar mijn trots gedoseerd naar buiten te brengen. Ik heb het als een groot compliment gevoeld om in haar eerste cirkel te staan. Het is goed te merken dat ze ook thuis de steun en rust voelt om er voor te gaan. Moeilijk vind ik het wel om niet ongerust te zijn over hoe ze zich in de gekozen entertainmentwereld zal handhaven. De opleiding blijkt daar veel aandacht aan te besteden, maar als moeder blijft het een spannend gebeuren. Er worden immers hoge eisen gesteld aan iedereen die zich (tijdens de VDA en) in die wereld staande willen houden en er zijn er maar weinig die hierin slagen.
Het derde en laatste jaar is voor mij, net als waarschijnlijk voor Irene, een belangrijke toetssteen, maar ik heb er vertrouwen in dat ze haar draai en stem zal vinden!

Edith en Frans, de ouders van Kirsten: “ Ze hing haar lucratieve baan aan de wilgen om een professionele zangeres te worden.”

Al na het afsluiten van de middelbare school stond Kirsten voor de keus om een zangopleiding te gaan volgen bij het conservatorium of te kiezen voor een andere studie. Zij koos voor de rechten studie, maar besteedde tijdens en na het afronden van die studie veel tijd aan het zingen. Een kort verblijf op een advocatenbureau leerde haar dat haar toekomst daar niet was gelegen. Een commerciële functie in een creatieve omgeving bij Endemol te Aalsmeer beviel haar enige jaren goed. Maar een aantrekkelijke aanbieding van SBS maakte dat zij daar een lucratieve commerciële baan accepteerde en in die snelle media wereld met plezier ging werken. In die periode verlieten wij als ouders Nederland voor enige jaren. Uiteraard bleven wij ook toen goed op de hoogte van het reilen en zeilen van Kirsten, maar wat minder dan voorheen.

Op enig moment bleek Kirsten in contact te zijn gekomen met YvonJane en overwoog om aan de VDA een zangopleiding te gaan volgen. Naast haar drukke baan was dat een hele opgave. Het viel op dat Kirsten een bijzondere band opbouwde met YvonJane. Zij werden goede vrienden maar anderzijds bleek YvonJane een strenge VDA-docente. De strenge eisen ten aanzien van bijvoorbeeld commitment en beschikbaarheid leken aanvankelijk wat ver te gaan. Toch bracht het Kirsten ertoe om haar baan bij SBS met bijbehorende snelle auto van de zaak aan de wilgen te hangen en voor een zangcarrière te kiezen, in combinatie met een betaalde part time baan bij Xplo Music & Events te Rotterdam.In de vrije dagen vervolgde zij haar opleiding bij de VDA. In verschillende opzichten heeft Kirsten daar veel geleerd. Niet alleen haar stembeheersing is er enorm op vooruit gegaan, maar ook heeft zij geleerd wat er voor nodig is om als zangeres op te treden.

Als Kirsten als zangeres optreedt dan zijn de resultaten daarvan duidelijk te zien. De souplesse en mimiek, die zij daarbij laat zien, heeft zij duidelijk bij de VDA opgedaan. Maar wat Kirsten nog het meest aan de VDA heeft overgehouden is het enthousiasme voor het zingen en de muziek. Dit heeft er ook toe geleid dat zij onder begeleiding van YvonJane en Marc een zanggroep is begonnen met onder andere (oud)leerlingen van de VDA. Los van het enorme plezier dat zij met elkaar beleven, zou het ons niet verbazen wanneer haar groep op enig moment zal doorbreken. Ten slotte mag niet onvermeld blijven dat Kirsten nog steeds met veel plezier aan de workshops van de VDA deelneemt en dat YvonJane en Marc haar intensief begeleiden bij het opzetten en uitwerken van haar eerste solo voorstelling. Kortom, alle lof voor de VDA.

Wij zijn ook te vinden op: